Магчыма, і не стаў бы гэтага рабіць - збіраць сам у адну кучу свае творы, каб вынесці іх на ўсе вочы. Ды яшчэ улічваючы тое, што большая частка твораў не пазнала сустрэч з рэдактарскім і карэктарскім алоўкамі.

Мо так і надалей трэба рабіць: несці рукапіс у выдавецтва, і няхай ён там ляжыць - аж таго часу, пакуль не пажоўкне папера. Бо сёння выдавацца - як беднаму жаніцца.

Зрэшты, былі б грошы - і было б у беднага вяселля, а ў аўтара кніга. Назбіраць, ходзячы з працягнутай рукой, на сотні тры экземпляраў можна б было.

Але - прыкра тое рабіць. Крыўдна - за дзяржаву, за літаратуру.

"Пастка на рыцара" - першае маё дзіця, роды якога не былі мукай для аўтара. Змагло "Юнацтва" перад самай сваёй ліквідацыяй выдаць кнігу, не спытаўшы ў мяне ні рубля. Ды яшчэ за лік ганарару змог узяць сотню кніг на падарункі.

Сёння на такое шчасце не разлічваю ніколькі.

А пакідаць ў адным экземпляры на паперы твор, які пісаўся для падлеткаў, лічу за злачынства.

Таму і выкладаю ўсё гэта ў сусветную павуціну.

Верыцца, што са ста тысяч тых падлеткаў, якія блукаюць ў Інтэрнэце, ёсць і такі, каго цікавіць родная наша мова. І нават дзеля толькі аднаго трэба гэта ўсё: і пісаць, і сюды выкладаць

І яшчэ адна прычына ёсць.

Неяк на адным форуме юнаку параілі прачытаць адну кнігу. І ён… папрасіў ссылку на яе. І патлумачыў: "Я ўжо год як магу чытаць толькі на экране манітора". І прачытаў. Дарэчы, то быў "Пикник на обочине" Стругацкіх.

Так што новы час патрабуе новыя формы. І гэта, дарэчы, не адкрыццё…