Ведзьміна тоня (часткі 15, 16, 17)
Частка 15 – Пастаяннае месца стаянкі мы зробім на Заечым востраве, – Віталь расклаў на зямлі прыблізны накід плана Ведзьмінай тоні. Ён гаварыў аб іх будучым паходзе на Ведзьміну тоню сапраўды як ваенны камандзір аб плане стратэгічнай аперацыі: кожнае слова, адчувалася, было прадумана і пралічана.
|
|
|
Ведзьміна тоня (частка 18, 19)
Частка 18 Скуру на галаве каменьчык рассек не моцна, крыві многа не было, ранка ўжо зацягнулася, але гузак быў вялікі, і балела ў гэтым месцы нясцерпна. Здавалася – усё жыццё балець будзе.
|
|
|
Ведзьміна тоня (часткі 20, 21)
Частка 20 Бацька Віталя падагнаў трактар блізка да хаты, заглушыў. – Гэй, разгружай! – гукнуў ён. Хлопцы пазаскоквалі на прычэп. Тут было дзесяткі тры тонкіх дошак, доўгія рэйкі. – Ух ты, матэрыял сапраўдны!
|
|
|
Ведзьміна тоня (часткі 22, 23, 24)
Частка 22 Сядзелі на траве каля будана, паглядваючы ў бок сада дзеда Васіля. – Пайду, скажу бацьку, каб ніякага трактара заўтра не даваў, – ледзь не плакаў ад крыўды Віталь.
|
|
|
Ведзьміна тоня (часткі 25, 26)
Частка 25 Ранак выдаўся ціхім, нечакана цёплым, хоць і вада была блізка. Лес не звінеў мноствам галасоў, як тады пасля кароткага дажджу, не, у лесе даўно пачаўся новы дзень, і галасы ў ім былі падобныя на гукі ў ранішняй вёсцы: усе выкліканыя турботай, клопатам, пачаткам новага дня.
|
|
|
|
