Калі чытаць жанчынам вершы...
Ёсць у горадзе адна кавярня, куды я люблю прыходзіць: дзяўчаты там добрыя. І калі падвойную каву заказваю, робяць падвойную, а не патарачную.
Новенькая ў іх з'явілася. Сімпатычная. Адзінокая маці. Сёння была ў кароткім топе, лёгкая спадніца на сцёгнах. На пупку - пірсінг. Жывот прыгожы, не скажаш, што і нараджала.Пакуль чакаў у чарзе, «вершык» склаў.
Яна мне:
- Добры дзень! Як звычайна?
А я ёй у адказ:
А яна з праколатым пупком
Кавы прыгатуе мне двайной.
Буду любавацца ёй крадком,
Шкадаваць, што сам я - з барадой…
Смяецца, засаромелася. Прыгатавала каву, а грошы не бярэ:
- Гэтая кава Вам ад мяне. За вершы …
«Не ведаеш, дзе знойдзеш, дзе страціш».
Гэта ў народзе так гавораць.
Журналіст усё жа па працы, нямала я гісторый наслухаўся аб жыцці няўдалай. І вось калі ўсе гэтыя гісторыі разам сабраць, раптам знаходзіш у іх адно агульнае.
На мой погляд - дык і вельмі важнае.
Я б сказаў - вызначальнае.
Самога жыццё немалая пакідала. Калі споўнілася трыццаць, усе пачаткаў спачатку: месца жыхарства змяніў, працу.
Потым яшчэ раз…
Аглядваюся на года пражытыя - і не шкадую. Гэта - маё.
І калі мне распавядаюць аб няшчасных лёсах, я іх, тыя лёсы, на свой прымяраю.
І бачу розніцу.
Ведаеце, у чым усё няшчасныя аднолькавыя?
У тым, што яны сядзелі на адным месцы, ніколі нічога нават не спрабуючы змяніць.
Згодзен, не так гэта проста: выпусціць сініцу ў руцэ і гнацца за жураўлём у небе.
Але - сініца ў руцэ можа і задушыцца, а ўжо лётаць сапраўды развучыцца.
Жураўля не дагоніце?
Дык хоць пазнаеце, як гэта - быць у небе.
Увогуле і цэлым, пад ляжачы камень вада не цячэ.
Лянота душэўная, страх перад зменай дэкарацый, няўпэўненасць у сабе, нават больш - нявера ў сябе - вось што замінае чалавеку знайсці свой шлях у жыцці.
…Я зарыфмаваў чатыры радкі, не пабаяўся сказаць іх маладой жанчыне. Глупства?
Ды не ж - я змяніў ранейшы ход рэчаў!
І вынік тут жа быў іншым, мной непрадбачаным.
Вы стаміліся, у вас нічога не атрымліваецца?
Паспрабуйце пісаць вершы…
(І гаворыце жанчынам кампліменты!)
Раздзел: КАЛІ... |
|
|
