Пастка на рыцара-1
Калі ўсё пачалося? Задаць такое пытанне проста, а паспрабуй адказаць... Можа яшчэ ў першым класе. Але не, у першым, відаць, не... Гэта ў другім-трэцім з’явіліся ў класе свае лідэры, свае забіякі, свае прыгажуні і, вядома, свае непрыгожыя. Так адказаць?..
|
|
|
Пастка на рыцара-2
Потым было лета — апошнія іх вучнёўскія канікулы. Вольныя дзянькі праляцелі хутка, пачаліся заняткі. Прайшоў верасень, набліжаўся канец першай чвэрці іх апошняга школьнага года. Вось тады якраз і з’явіўся таямнічы рыцарскі ордэн.
|
|
|
Пастка на рыцара-3
Пра рыцараў пагаварылі дні два ды і забыліся. А праз тыдзень, пасля кароткіх дажджлівых канікул загула ўсхвалявана і вёска, і школа. Навіну прынеслі зарэчанскія хлапчукі з пятага класа. А Додзік прынес і важкі доказ пагалосак — след ад бізуна на твары.
|
|
|
Пастка на рыцара-4
Прайшоў тыдзень, размовы змоўклі, а адзінаццаты і зусім забыўся пра рыцарскі ордэн. Захварэла класная, Лідзія Пятроўна. Адвезлі ў мястэчка. Казалі — будуць рабіць аперацыю.
|
|
|
Пастка на рыцара-5
Лёшка з Косцем вярталіся са школы, як і заўсёды, разам. — Лёшка, ты мне сябар? — нечакана спытаў Косця. — Што ты пытаешся? — здзівіся Лёшка. — Ды… Ведаеш, я нікому не казаў… Мне Ала падабаецца.
|
|
|
Пастка на рыцара-6
Ішоў трэці ўрок, Мікалай Антонавіч расказваў пра Талстога, калі запахла дымам. Зашморгалі насамі, а потым хтосьці выгукнуў: — Дым!
|
|
|
Пастка на рыцара-7
Дзіўна, але справа з пажарам так і закончылася нічым. І пра дзённік Шаноўны нібы забыўся. Пра таямнічы ордэн спрэчак больш не заводзілі, не чуваць стала пра яго. І толькі пад Новы год зноў пайшлі гаворкі.
|
|
|
|
