| |
Каляндар запісаў |
|
| |
| |
| « |
Март 2010 |
» |
| Пн |
Вт |
Ср |
Чт |
Пт |
Сб |
Вс |
| 1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
| 8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
13 |
14 |
| 15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
20 |
21 |
| 22 |
23 |
24 |
25 |
26 |
27 |
28 |
| 29 |
30 |
31 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
различные выставки в китае||нужны посетители продвижение сайтов интернет реклама на юга||Рефераты, контрольные, курсовые, дипломные работы, отчеты по практике: качественно и индивидуально |
| |
| |
Упал с неба Талант. Ножки короткие, ручки маленькие, хвосты длинные – не погуляешь. Шел мимо Человек.
– Человек, возьми меня на руки!
– А ты кто?
– Я – Талант.
– А ты какой талант?
– Тип 2П1М(х), модернизированный: писатель-поэт и художник или музыкант, на выбор.
– Хорошая штука, – говорит Человек. – А может ты и не талант, темновато теперь...
– Ты что, Талантов не видел? Смотри: руки, ноги, голова, три хвоста...
– Знаю я... Возьмешь тебя, вопьешься хвостами в голову, сердце, душу. А те ли это хвосты? Пошли пешком к дому, при свете погляжу...
|
|
| |
Чытаць на экране і чытаць КНІГУ для мяне – гэта як секс з жанчынай і мастурбацыя.
Сёння Марыйка Мартысевіч вярнула мяне да жыцця: пахабны настрой, дэструкцыя поўная. І тут – кніжка ў паштовай скрыні.
Не веру нашым крытыкам – ну што тут зробіш. Асабліва не веру, калі піярыцца аўтар у незалежных выданнях (то ўжо сіндром, відаць). Таму папрасіў Марыйку: ёсць магчымасць – дашлі кніжку.
Яна – маладая і абавязковая дзяўчына – даслала.
Накрываў сабе на стол таго-сяго перахапіць пасял работы – і на стале ляжала кніга. Не спадабалася вокладка. Перавярнуў. Чытаю:
“..ты чакаеш; ты паліш агні; ты начуеш на ходніку.
Вызваляеш пад іх пасадку дзьве паласы кальцавой.
Будзь пільны; старайся роўна трымаць паходні,
калі прызямляецца твой.”
І тут я зразумеў, што буду есці і чытаць.
|
|
| |
Вельмі люблю глядзець більярд. Але не наш, рускі ці яшчэ які, а іншы - снукер. Гульня заварожвае.
Дарэчы, заўсёды перажываю за таго, хто прайграе. У лідэра адразу ж знаходжу нейкія непрыемныя рысы на твары: то позірк, то ўсмешка, то нос...
А пасля снукера чытаў "Play.by" Адама Глобуса.
|
|
| |
Дачакаўся заканчэння “Мяжы” Андрэя Федарэнкі. Пэўна ж, гэта не мая справа – выказвацца аб літаратурным творы не абы каго, а самога Федарэнкі, але ж набяруся нахабства, бо, па сутнасці, мастацкім творам гэтую рэч я лічу ўмоўна. Не хочацца паўтараць банальнае: “прымусіў задумацца, крануў” і гэтак далей. У гэтым творы усхвалявала мяне іншае.
Федарэнка вырашыў распрануцца. Цалкам. І не проста зняць не надта свежую бялізну, а садраць скуру, здзерці мяса, рассунуць рабрыны, каб і туды, у сярэдзіну заглянуць і пашукаць: адкуль растуць рукі ў пісьменніка?
Ужо сёння з ЖЖ аўтара вядома, што гэтае яго самакапанне здольнае выклікаць у часткі “інтэлектуальнай” публікі сапраўдныя прыступы ванітаў. Разумею, чаму – у сваім пыхлівым жаданні быць “не як усе”, у адчайным імкненні заставацца таямнічымі “ўладарамі і інжынерамі душ чалаечых” яны працівяцца якому б то не было раскрыццю сакрэтаў таленту.
|
|
| |
(урывак з аповесці)
Абапёршыся спінай аб камель адной з чатырох бяроз, сядзела дзяўчына і нешта засяроджана рабіла. Хударлявыя лапаткі пад лінялай майкай рытмічна варушыліся. Па гэтай некалі блакітнай майцы ды па хударлявасці Сяргей пазнаў дзяўчыну – Ксюха. Наступны крок Сяргей зрабіў смялей, спецыяльна, каб не напужаць дзяўчыну.
Але яна напужалася. І так, што Сяргей напужаўся сам.
Адначасова з хрустам пад нагой Сяргея дзяўчына рэзка азірнулася, сцялася – і ў наступнае імгненне адпушчанай спружынай, не ўстаючы адразу на ногі, а так, на карачках, яна зрабіла два імклівых скачкі наперад. Яшчэ азірнулася, кінулася назад, схапіла пакет з нечым шэра-зялёным, скруціла – і промеццю кінулася ў зараснік маладых бярозак.
|
|
| |
(урывок з аповесці)
У Віктара сціснула горла – першы раз ён бачыў, як вольна сябе пачувае дзяўчына, калі за ёй ніхто не назірае. Першы раз ён бачыў аголенае жаночае цела ў жыцці, не на экране. Нязмушанае, спакойнае. Прыгожае. І так бачыў, што да драбніц, да радзімкі на адным са сцёгнаў.
Дзяўчаты апрануліся.
Віктар выключыў запіс. Яго распірала. Хвалюючае відовішча аголеных целаў адышло на задні план – цяпер Віктара салодка тлуміла радасць першай удачы. Які сюжэт хвалюючы! Няхай і просты зусім, але ж галоўнае – натуральны! О, такі захочацца праглядзець не адзін раз…
Дзяўчаты сабраліся і пайшлі. Віктар аглядваў бераг, але нічога цікавага, вартага ўвагі не было.
|
|
| |
(урывак з аповесці)
– Кацярына, трэба тэрмінова грошы ўнесці, – класная перастрэла Кацярыну ў калідоры каля настаўніцкай. – Сабрала?
– Не ўсе прынеслі, Вольга Фёдараўна, Вы ж ведаеце, – разгубілася Кацярына. Яна спадзявалася на сённяшні дзень, а тут чацвёра адсутнічае, і трое з іх якраз не ўнеслі грошы. І яшчэ ці не трэць класа зацягнула…
– Многа не хапае? – спачувальна спыталася класная. – Мо мне закласці?
– Не, не трэба, – паспяшалася адмовіцца Кацярына. – Вырашым пытанне.
– Тады бібліятэкару аднясі да 12 гадзін…
– Добра, – паабяцала Кацярына.
Як дасталі яе гэтыя зборы! За год на што толькі не даводзіцца збіраць грошы.
|
|
|
|
| |
Последние записи |
| |
| |
- Про Талант и Человека
12.02.10 - Марыйка Мартысевіч, “Цмокі лятуць на нераст”
27.01.10 - Адам Глобус & снукер
27.01.10 - Добрага дня, Анатоль!
12.01.10 - Жанна Капуста, ЛіМ, 2009
29.12.09 - Алесь Паплаўскі, ЛіМ, 2009
29.12.09 - Ціхан Чарнякевіч, ЛіМ, 2009
29.12.09 - Лада Алейнік, ЛіМ, 2009
29.12.09 - Андрэй Федарэнка, “Мяжа”, “Полымя”, №4, 11, 12, 2009
25.12.09
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
